ARMADA OTEL

1987 yılında, eski İstanbul’un Marmara kıyısında, Cankurtaran’da Vakıflara ait, önceden Belediye tarafından yıkılmış ve arsası otoparkçılar tarafından işgal edilmiş bir sıra ev bütününün restitüsyonu ile bir konaklama tesisi projesi hazırlanması işini aldık.
Dönüştürme çalışmasını, turizm sektörüne değin bilgilerimiz ve mimari birikimimiz doğrultusunda, ulaşabildiğimiz danışmanlar (örneğin, üniversite arşivleri, Alman Arkeoloji Enstitüsü belgeleri) ile bitirdik. Önerdiğimiz çözüm, çevreyi ezmeyecek, hatta yönlendirecek düzeyde, “soft” bir mimariye, az müdahaleye dayalıydı. Yatırımcının ancak gerekli tüm onaylar da alındıktan sonra devreye girmesi, böylece projeyi deforme ederek zorlamaması bile hesaba katıldı. Projeler övgü ile onaylandı, sonra iş yatırımcısını bulunca inşaat başladı. Ama tam burada projemiz, yürürlüğe konan ÇED’den (Odanın o zaman uyguladığı çevresel etki denetimi) tam bir yargısız infaz ile “olumsuz” damgasını yemez mi! Tam altı yıl süren bir mücadele başladı. (Bu müthiş tartışmanın, özellikle Oda’nın ve bazı öğretim üyelerinin davranışlarının ayrıntıları o denli tatsız ki, burada anlatmak bile istemem. Ancak, her zamanki gibi, bazı çevrelerin, işi, “siz bırakın biz yapalım”a kadar vardırdıklarını belirtmeliyim. Biz ararken Üniversitelerde bir türlü bulunamayan rölöveler birer birer ortaya çıktılar. Biz de, her zamanki gibi, işe ayırdığımız zamanın ve enerjinin on katını çevreye yazılar yazarak, işi savunarak, yetki aşımlarını tartışarak harcadık. Şimdi o kişilerin birçoğunun, üstelik uygulama aşamasına gelinceye kadar ilk tasarım düzeyi epeyce yıpratılmış olan bu otelden keyifle yararlandığını da belirtmeliyim. Bu süreçte tabi, bizim projenin bahçe olarak düzenlemeyi önerdiği alan yeni kişiler tarafından otele dönüştürüldü ve bizim proje alanı onların otoparkı oldu. Çevrede mantar gibi “eski eser-yeni icat” oteller bitti, surlar yıkıldı, daha iyisini bilenler tarafından “yeniden” restore edildi filan. Gecikmenin yarattığı zararı kapatma çabasıyla da proje, uygulama aşamasında bir iki darbe daha yedi. Şimdilerde, İstanbul’un hem doluluk oranı hem de beğeni oranı en yüksek tesislerinden biri olarak işletiliyor.